Algerije

Tweeduizend jaar geleden gebruikten de Algerijnen voor dagelijks gebruik Berbers, Grieks als cultuurtaal en Fenicisch als bestuurstaal. Na de Romeinse overwinning op de Feniciërs (de Carthagers) deed Latijn zijn intrede. In het huidige Algerije is Arabisch de bestuurstaal, Frans de cultuurtaal en Berbers, of een sterk afwijkend Algerijns-Arabisch dialect, de dagelijkse spreektaal. Het rijke verleden van het land wordt geïllustreerd niet enkel door talenrijkdom, maar ook door zeven Unesco-werelderfgoederen, waaronder parels van de oudheid in Noord-Afrika als wonderbaarlijk goed bewaarde Romeinse steden met amfitheaters en zelfs latrines. De paleizen van Turkse deys, medina’s en kasba’s, Franse invloeden zoals Notre-Dame d’Afrique en Cathédrale du Sacré-Cœur d'Alger getuigen van het bewogen verleden. Hiernaast zijn talrijke bewijzen dat ook in Algerije de tijd niet stil is blijven staan. Vele moderne kunstenaars werden aangetrokken door de betoverende schoonheid van Algerije, zoals Albert Marquet, Kees van Dongen, Henri Matisse, Ferdinand Hart Nibbrig en Anders Zorn. En ook in de Europese literatuur klinkt Algerije door, van Cervantes, die er vijf jaar gevangen zat, tot Camus, die er geboren werd.