Werelderfgoedstad Banská Štiavnica

Werelderfgoedstad Banská Štiavnica is een van de oudste en meest karakteristieke mijnsteden van Europa, bekend om de geschiedenis van zilver- en goudwinning. Al vanaf de 12de eeuw ontwikkelde zich hier een welvarende gemeenschap, die in de 16de en 18de eeuw uitgroeide tot een van de belangrijkste steden van het toenmalige Hongarije. Deze rijkdom weerspiegelt zich in het fraai bewaard gebleven historische stadscentrum, waar laatgotische en renaissancistische burgerhuizen, kerken en pleinen een uitzonderlijk harmonisch geheel vormen. Blikvangers zijn onder meer de laatgotische Sint-Catharinakerk, het robuuste Oude Kasteel en het nabijgelegen Nieuwe Kasteel met zijn wachttoren, evenals de monumentale Drieëenheids-zuil op het centrale plein. 

Wat de stad werkelijk uniek maakt, is het ingenieuze watermanagementsysteem dat tussen de 16de en 18de eeuw werd aangelegd om de mijnbouw draaiende te houden. Om het voortdurend binnenstromende mijnwater te beheersen, bouwden ingenieurs een netwerk van kunstmatige meren en kanalen, de zogeheten tajchy. Deze reservoirs leverden waterkracht voor pompen, machines en ertsverwerking en vormden een technisch systeem dat zijn tijd vooruit was. Vandaag zijn nog tientallen van deze vijvers zichtbaar in het omliggende heuvellandschap. Hier werd in 1735 de Mining Academy gesticht, de eerste technische hogeschool van Europa voor mijnbouw en metallurgie. Sinds 1993 staat Banská Štiavnica op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.